Blog 8: Weldaden van een verzekering treden samen met het onheil aan het licht

Het nieuwe jaar is inmiddels al 2 weken oud, de dure decembermaand heeft waarschijnlijk sporen nagelaten op je bankrekening, de eerste, hoger uitvallende nota’s zijn weer op de deurmat gevallen en wellicht zie je uit naar de nieuwe loonstrook of uitkeringsspecificatie die – naar beloofd – voor de meeste Nederlanders iets hoger zal uitvallen; tijd om de begroting voor 2016 op te maken en eens kritisch te kijken naar de vaste en variabele kosten.

In hoeverre sluiten de kostenposten nog aan bij jouw wensen en behoeften? Zijn er wellicht goedkopere alternatieven verkrijgbaar die eveneens voldoen? Worden er niet ongemerkt bedragen van de rekening afgeschreven waarvan je überhaupt niet meer wist dat ze nog liepen (b.v. loterijen)? Een kostenpost die ik er uit zou willen lichten, zijn de verzekeringen. Vaak is het geen overbodige luxe om ze eens per jaar onder de loep te nemen. Er zijn zoveel aanbieders dat er via één van de vele initiatieven vaak snel te achterhalen is of er niet jaarlijks bespaard kan worden, zeker bij de risico-verzekeringen. Heb je de verzekering eigenlijk nog nodig of is het juist verstandig om een verzekering af  te sluiten voor een risico dat je loopt en tot dusver onverzekerd is gebleven uit kostenbesparing of om andere redenen?

Een ieder die mij kent, weet dat ik anti verzekeringen-verzekeren ben, zowel voor risico- als levensverzekeringen en bepaalde risico’s bewust draag/heb moeten dragen. Neem bijvoorbeeld de verzekering van de mobiele telefoon. Valt hij in de plomp, jammer, heb ik pech gehad en zal ik het moeten doen met een oud, reserve-exemplaar. Niet zo modern, niet hi-tech maar voor mij relatief onbelangrijk. Dit is echter een bewuste en persoonlijke keuze en kan voor iemand anders juist wel belangrijk zijn.

Sommige verzekeringen zijn natuurlijk ook verplicht. Al vervalt bij de ene de dekking onmiddellijk bij wanbetaling en volgen er zelfs boetes (te denken aan de verplichte WA-verzekering van auto’s), bij de andere verzekering blijft de dekking desondanks gehandhaafd al volgen aanmaningen, deurwaarders etc., zoals de zorgverzekering. Iemand die een jaar achterstallig is met betaling van zijn zorgpremie, wordt nog steeds geopereerd in Nederland als hij na een ongeval naar het ziekenhuis wordt gebracht.

Een ‘dubieuze’ verzekering is echter de uitvaartverzekering. Bij iedere risicoverzekering hoop je dat het verzekerde voorval zich nimmer voor zal doen (ik heb wel een brandverzekering maar hoop nooit te hoeven claimen). Doet het verzekerde voorval zich echter wél voor, lijd je zelf de (financiële) schade en neem je zélf de verzekeringspenningen in ontvangst of wordt het in natura vergoed. Overlijden is anders. Allereerst is het de enige zekerheid die we hebben naast het betalen van belasting. Dood gaan we immers allemaal. “Ouden moeten, jongen kunnen”, zei mijn oma vroeger altijd. Op het moment dat het overlijden een feit is, word je niet meer zelf geconfronteerd met de emotionele en financiële gevolgen maar je nabestaanden. Voor wie een flinke buffer (spaarpot) heeft, kan het een overweging zijn om geen begrafenis- of crematiepolis af te sluiten ter reducering van de maandelijkse vaste lasten. Voor iedereen die géén reservepotje heeft opgebouwd, raad ik aan om hier toch eens over na te denken en hiervoor ruimte te creëren in zijn budgetplan. Afhankelijk van de leeftijd bedraagt de premie veelal maar enkele euro’s per maand en bespaart het de nabestaanden financiële problemen. Emotionele problemen zijn er op dat moment immers al genoeg!

Vaak wordt gedacht dat de gemeente de kosten van een uitvaart betaalt, mochten de nabestaanden de begrafenis of crematie niet willen betalen. Er blijft immers niemand boven de grond staan, hoor je regelmatig zeggen. In praktijk zijn hier echter vele regels en voorwaarden aan verbonden en zullen gemeenten de kosten (proberen te) verhalen op bloed- en aanverwanten, ook als deze geen erfgenamen zijn!

Alhoewel ik de uitvaartpolis bij mijn cliënten op enig moment altijd ter sprake breng, komt in deze mijn blog natuurlijk niet uit de lucht vallen. Enige tijd geleden bracht ik dit onderwerp ook ter sprake bij één van mijn cliënten die vol in het leven stond, 23 jaar, levensgenieter en een goedzak. De dood stond ver van zijn bed en hij antwoordde heel nuchter en met een grote glimlach op zijn gezicht “joh, als mij iets gebeurt, gooi me maar in de kliko”. Hij zou er nog wel over gaan nadenken en er dit jaar op terugkomen, niet wetende dat hem oudejaarsdag op brute wijze zijn leven werd genomen… Godzijdank hebben lieve mensen zich hierover ontfermd en heeft hij de meest bijzondere en waardige begrafenis gehad die een mens zich wensen kan als het moment daar is. De hemel is een bijzonder mens rijker…

Maar daar waar weinigen een dergelijke Moeder Theresa hebben, denk er toch eens over na. Voor mij zal dit onderwerp nooit meer hetzelfde zijn en zullen altijd de tranen achter mijn ogen blijven prikken.